Smrt Biljane Plavšić u Beogradu u 96. godini ponovo je u fokus javnosti stavila pitanje uloge obrazovanih elita u ratovima i progonima. Njena biografija ruši uvriježenu zabludu da su za masovne zločine i ekstremizam odgovorni isključivo neuki slojevi društva. Kao ugledna intelektualka, ona je vlastito naučno zvanje iskoristila kako bi ekstremnom nacionalizmu obezbijedila privid akademskog legitimiteta.
Prije političkog angažmana ostvarila je zapažene akademske rezultate, stekavši doktorat iz biologije, zvanje redovne profesorice i poziciju dekanese na Prirodno-matematičkom fakultetu Univerziteta u Sarajevu. Čak je i Haški tribunal u svojoj presudi izričito apostrofirao njenu istaknutu univerzitetsku karijeru. Njen primjer jasno pokazuje da formalno obrazovanje i visoke akademske titule ne predstavljaju zaštitu od fanatizma i mržnje.
Na političku scenu stupila je početkom devedesetih kroz SDS, obavljajući funkciju članice Predsjedništva Bosne i Hercegovine, a kasnije je bila dio vrha rukovodstva bosanskih Srba i predsjednica Republike Srpske. Najmračniji segment njenog djelovanja odnosio se na pokušaje da nacionalističke ciljeve i diskriminaciju opravda biološkim teorijama.
