Putovanje Vikinga preko okeana odvijalo se u fazama, pri čemu su Island i Grenland poslužili kao ključna privremena uporišta. Nakon što su oko 870. godine naselili Island, otprilike vijek kasnije stigli su i na Grenland, odakle ih je tek oko 200 milja preko Davisovog prolaza dijelilo od Baffinovog ostrva u današnjoj Kanadi. Prema sačuvanim nordijskim sagama, to stjenovito područje nazvali su Helluland, da bi se potom spustili južnije do šumovitog Labradora, odnosno Marklanda, te konačno stigli do područja bogatog lozom koje su prozvali Vinland. Naučnica Emily Lethbridge sa Univerziteta Islanda istakla je u dokumentarnom serijalu Timewatch kako su pred sobom imali čitav novi kontinent za istraživanje.
Priče koje su zabilježili potomci starih Nordijaca danas se tretiraju kao vjerodostojni historijski podaci, a među najznačajnijim izvorima ističe se rukopis Flateyjarbók iz 14. stoljeća. Kolika je vrijednost tog dokumenta pokazuje činjenica da su organizatori Svjetske izložbe u Chicagu 1893. godine nudili ratni brod, oklopni voz i milion dolara osiguranja kako bi ga posudili za obilježavanje 400. godišnjice Kolumbovog pohoda, no Danci su ponudu odbili. Konačnu materijalnu potvrdu ovih zapisa donijelo je otkriće nordijskog naselja u L'Anse aux Meadowsu na Newfoundlandu 1960. godine, gdje su stručnjaci 2021. primjenom savremenih metoda utvrdili da su Vikinzi na tom lokalitetu boravili tačno prije jednog milenijuma.
Jedna od najistaknutijih figura u širenju prema zapadu bio je Erik Crveni, koji je na Island došao oko 960. godine nakon što mu je otac protjeran iz Norveške zbog ubistva. Godine 982. islandski parlament Althing, utemeljen 932. godine na mjestu dodira tektonskih ploča, protjerao je i samog Erika poslije oružanog sukoba sa susjedom. Erik je potom pronašao Grenland i tamo uspostavio koloniju koja se održala sve do ranog 15. stoljeća, stvorivši bazu s koje je njegov sin Leif Eriksson kasnije pokrenuo pomorske ekspedicije prema obalama Sjeverne Amerike.
