Zbog svog specifičnog geografskog položaja u kotlini i oštre kontinentalne klime, Sarajevo se kroz historiju suočavalo sa dugim i hladnim zimama, što je od građana zahtijevalo blagovremene pripreme. Nabavka ogrjeva predstavljala je primarni zadatak pred nastupajući hladni period, a intenzivnije pripreme započinjale su već u septembru, neposredno nakon Aliđuna. U osmansko doba drvo je bilo osnovni energent, a njegova doprema iz okolnih šumskih područja činila je izuzetno značajnu privrednu granu koja je osiguravala egzistenciju mnogim porodicama.
Jedan od najspecifičnijih načina transporta balvana bilo je njihovo spuštanje niz nabujalu rijeku Miljacku, čiji ih je tok nosio direktno prema gradu. Na lokalitetu Bentbaše, u blizini nekadašnjeg Oficirskog kupališta odnosno današnjeg tunela, nalazila se namjenska brana koja je zaustavljala plutajuća debla. Budući da je u ovom poslu učestvovao veći broj trgovaca, svaki balvan je imao urezanu posebnu oznaku radi lakšeg raspoznavanja vlasništva.
Radnici zaduženi za sječu, splavarenje i izvlačenje građe iz rijeke činili su poseban esnaf i bili su poznati kao tomrukčije, naziv dobiven po drvenim trupcima, odnosno tomrucima. Ovaj izuzetno naporan i rizičan posao zahtijevao je veliku fizičku snagu i vještinu, posebno tokom visokih vodostaja kada se teška građa izvlačila na kopno. Nakon vađenja iz vode, debla su rezana i transportovana do krajnjih kupaca, pri čemu su se za brdske dijelove koristili konji sa samarima, dok su se u ravnici upotrebljavale arabe.
