Savezničke snage su još krajem oktobra 1943. godine na Moskovskoj konferenciji poručile da će nacistički vrh snositi odgovornost za počinjena zlodjela, da bi u martu 1945. godine SAD, Velika Britanija, Francuska i SSSR predložili formiranje posebnog međunarodnog suda. Londonskim sporazumom od 8. augusta 1945. utemeljen je Međunarodni vojni sud sa sjedištem u Nürnbergu, nekadašnjem centru masovnih nacističkih manifestacija, čime se želio poslati jasan simbolički signal o konačnom slomu režima. Sudski proces otpočeo je 20. novembra 1945. u tamošnjoj Palati pravde, a među optuženima nisu bili Adolf Hitler, Joseph Goebbels, Heinrich Himmler i Robert Ley, s obzirom na to da su ranije oduzeli sebi život.
Optužnica je obuhvatala ratne zločine, zločine protiv mira i čovječnosti, kao i zavjeru za njihovo sprovođenje, pri čemu su filmski zapisi savezničkih fotografa iz koncentracionih logora poslužili kao ključni dokazni materijal. Presudom izrečenom 1. oktobra 1946. godine, 19 osoba je proglašeno krivima, tri su oslobođene, dok je izrečeno dvanaest smrtnih kazni, tri doživotne i četiri zatvorske u rasponu od 10 do 20 godina. Martin Bormann osuđen je u odsustvu i ostao je nedostupan, dok je Hermann Göring u noći 15. oktobra, uoči zakazane egzekucije, u ćeliji izvršio samoubistvo cijanidom, pod nerazjašnjenim okolnostima.
Sama vješanja organizovana su u preuređenoj zatvorskoj fiskulturnoj sali, u kojoj je svega nekoliko dana ranije igrana košarka, a plan je bio poznat samo dvojici bezbjednosnih oficira. Kao predstavnik glavnog američkog tužioca Roberta H. Jacksona na licu mjesta nalazio se tužilac Whitney R. Harris, koji je tok događaja rekonstruisao na osnovu svjedočenja prisutnih izvještača. Prvi osuđenik, Joachim von Ribbentrop, uveden je u salu u 1.11 sati i prije smrti u 1.29 poručio: 'Bog čuvao Njemačku. Bože, smiluj se mojoj duši. Moja posljednja želja je da se očuva njemačko jedinstvo, da se ostvari razumijevanje između Istoka i Zapada i da u svijetu zavlada mir.'
