Ishod historijske bitke kod Filipa zapečatio je sudbinu Rimske republike i označio kraj njenog petovjekovnog postojanja, otvarajući put nastanku carstva. Nakon atentata na Julija Cezara 44. godine prije nove ere, vlast nad Rimom i zapadnim provincijama preuzeo je Drugi trijumvirat, koji su činili Marko Antonije, Oktavijan i Lepid. Njihov primarni cilj bio je obračun sa Cezarovim ubicama, koji su u međuvremenu okupili znatne vojne snage na istoku.
Na bojištu su se susrele do tada najveće rimske vojne formacije. Prema historijskim procjenama, snage trijumvira brojale su 19 legija sa oko 110.000 ljudi, dok su republikanci raspolagali sa 17 legija i približno 90.000 boraca, mada pojedini izvori navode da je svaka strana imala oko 100.000 vojnika. Republikanske snage zauzele su strateški povoljan položaj na uzvišenjima zapadno od Filipa, između močvarnog tla i planina, oslanjajući se na strategiju iscrpljivanja protivnika prekidom snabdijevanja hranom.
Do prvog većeg okršaja došlo je 3. oktobra, kada je Antonije uspio probiti odbrambene linije i zauzeti Kasijev vojni logor. U isto vrijeme, Brut je nadvladao Oktavijanove trupe i osvojio njegov tabor, dok se bolesni Oktavijan spasio povlačenjem u močvaru. Pogrešno procijenivši stanje na terenu i vjerujući da je sve izgubljeno, Kasije je na vlastiti rođendan oduzeo sebi život, čime je prva faza sukoba okončana bez jasnog pobjednika.
