Stara matematička studija je odredila 13. novembar 2026. kao "dan sudnjeg dana", ali to nije bilo predviđanje stvarnog kraja svijeta. Važno je naglasiti da se ne radi o naučno potvrđenom datumu apokalipse.
Studija pod nazivom „Doomsday: Friday, 13 November, A.D. 2026“ objavljena je 1960. godine u časopisu Science. Autori su bili Heinz von Foerster, Patricia M. Mora i Lawrence V. Amiot sa Univerziteta u Illinoisu. Njihov rad je privukao veliku pažnju zbog neobičnog naslova.
Koristeći matematički model zasnovan na istorijskom rastu ljudske populacije, istraživači su izračunali da bi se 13. novembra 2026. godine broj stanovnika približio beskonačnosti. Ova projekcija bila je uslovljena pretpostavkom da se rast nastavi istim tempom kao u prethodna dva milenija. Dakle, radilo se o matematičkoj ekstrapolaciji, a ne o predviđanju stvarne apokalipse.
Model je počivao na pretpostavci nepromijenjenog trenda ubrzanog rasta stanovništva. Međutim, demografska slika svijeta se značajno izmijenila od sredine 1970-ih, kada je stopa rasta počela usporavati. Zbog toga se ovaj model više ne može smatrati realnom prognozom budućeg broja stanovnika.
Stoga, 13. novembar 2026. nije naučno potvrđen datum kraja čovječanstva. Termin „smak svijeta“ u originalnom radu označavao je matematičku tačku gdje bi, prema tadašnjem modelu, populacija dosegla beskonačnost. Zanimljivo je da su novija naučna istraživanja ponudila potpuno drugačije vremenske okvire kada je riječ o dugoročnoj budućnosti života na Zemlji.
Studija objavljena 2021. godine u časopisu Nature Geoscience procijenila je da bi Zemljina atmosfera bogata kisikom mogla opstati još približno milijardu godina. Istraživanje su proveli naučnici Toho univerziteta i američkih institucija povezanih s NASA-inim programom. To ukazuje na mnogo duži opstanak života nego što su ranije pretpostavke sugerirale.
Prema tom modelu, postepeno jačanje Sunčevog zračenja i promjene u klimatskom i geološkom sistemu Zemlje s vremenom bi smanjili količinu ugljendioksida dostupnog biljkama. To bi uzrokovalo pad proizvodnje kisika, što bi na kraju dovelo do uslova u kojima bi mnogim složenim organizmima bilo izuzetno teško preživjeti. Ovaj proces se očekuje tek za oko milijardu godina.
