Sve brži razvoj umjetne inteligencije i kreiranje fiktivnih ljudskih likova izaziva zabrinutost među mladima i roditeljima zbog nametanja nedostižnih estetskih mjerila. Mia Perumal, devetnaestogodišnja studentica s Univerziteta u Cardiffu koja se izborila s poremećajem u ishrani, podsjeća da je još u dobi od 12 godina bila izložena štetnim algoritmima. Danas upozorava na opasnost od hiperidealizovanih digitalnih prikaza, naglašavajući da saznanje da lik nije stvaran ne umanjuje psihološki pritisak kod osoba s poremećajima u ishrani.
Bojazan dijeli i četrdesetjednogodišnja Kelly Watts, marketinška stručnjakinja čiji jedanaestogodišnji sin Oscar odrasta u okruženju preplavljenom digitalno obrađenim uzorima. Watts ističe da se u poslovnoj sferi sve češće susreće s neoznačenim vizualima generisanim vještačkom inteligencijom. Ona strahuje da bi takvi prikazi mogli nametnuti nepotreban teret djeci koja već osjećaju pritisak zbog idealizovanih tijela poznatih ličnosti i sportista.
Profesorica psihologije Phillippa Diedrichs s Univerziteta Zapadna Engleska u Bristolu navodi da poređenje s nedostižnim standardima prirodno stvara frustracije, naročito kada su prikazane osobe potpuno fiktivne. Diedrichs upozorava da vještačka inteligencija, ako nije pažljivo usmjerena na inkluzivnost, može zanemariti osobe različite boje kože ili specifičnih crta lica, iako istovremeno nudi potencijal za promociju raznolikosti ako se adekvatno primijeni.
