Praćenje neidentificiranog odašiljača, šifriranih zapisa i specifične radio-frekvencije činili su osnovu dugotrajne potrage sirijske jedinice za veze koja je na koncu razotkrila izraelskog obavještajca Elija Kohena. Penzionisani sirijski oficir Said Džaviš nedavno je u medijskom istupu detaljno opisao trogodišnje praćenje signala koje je provodila 134. četa za veze, a koje je rezultiralo lociranjem Kohenovog stana u Damasku. Kohen je u periodu od 1962. do 1965. godine u Siriji boravio pod lažnim imenom Kamel Amin Tabet, predstavljajući se kao imućni povratnik iz dijaspore, te je zahvaljujući kontaktima u vojnom i političkom vrhu Izraelu slao povjerljive podatke.
Temelji ove kontraobavještajne operacije postavljeni su još 1956. godine kada je Džaviš, podučavajući pitomce na Vojnoj akademiji u Homsu na starom kanadskom uređaju, slučajno presreo izraelske vojne signale. Iako su nadređeni prvobitno odbili njegovu inicijativu za sistemsko praćenje neprijateljskih komunikacija, Džaviš je 30. septembra 1957. godine uspio osigurati službenu podršku. Ubrzo je osnovao prvu kamufliranu stanicu za prisluškivanje u Na'ranu na Golanu, obučio 44 podoficira, a potom formirao 134. četu za veze koja je djelovala preko punktova u Na'ranu, Skoufiji, Zaouri i Damasku.
Formirana jedinica presretala je vojne frekvencije, vijesti i šifrirane poruke u Morzeovom kodu podijeljene u grupe od pet znakova, no izraelsku enkripciju nisu uspijevali razbiti. Prvi sumnjivi signal koji će se kasnije povezati s Kohenom zabilježen je 1962. godine, pri čemu je svaki nepoznati emiter dobijao posebnu oznaku uz arhiviranje datuma i frekvencije. Pomoću sovjetske opreme za utvrđivanje smjera i angažmana analitičara, područje potrage je kroz tri godine postepeno suženo sa čitavog Damaska na naselje Abu Rummaneh, a potom na tačno određenu stambenu zgradu.
