U javnosti Unsko-sanskog kantona i dalje nema preciznih podataka o tome koliko je tačno koštalo održavanje glomaznog političkog i administrativnog sistema tokom proteklih dvadeset i pet godina. Ako se u obzir uzmu izdaci za plate, doprinose, naknade, skupštinske paušale, funkcionisanje ministarstava i pratećih službi, okvirna novinarska procjena za period od 2000. do kraja 2025. godine kreće se između 500 i 700 miliona konvertibilnih maraka. Iako ova procjena ne predstavlja zvanični finansijski izvještaj i zahtijeva detaljnije razdvajanje od troškova obrazovanja, zdravstva i policije, nameće se opravdano pitanje kakvu je korist i napredak Krajina ostvarila za toliki utrošeni novac.
Decenijama se čeka na izgradnju modernih saobraćajnica, autoputa i brzih cesta, kao i na efikasnije željezničko povezivanje s ostatkom Bosne i Hercegovine i susjednim regijama, dok aerodromski kapaciteti, turizam, poljoprivreda i privreda i dalje trpe zbog saobraćajne izolacije. Problem ne leži u postojanju javnih službi ili primanjima radnika, već u izostanku transparentnosti i vidljivih razvojnih rezultata. Zbog toga se pred novu izvršnu vlast postavlja težak zadatak vraćanja povjerenja građana kroz opipljive projekte, a ne kroz politička zapošljavanja i pusta obećanja.
Među prioritetnim zadacima ističe se strateško planiranje u energetskom sektoru kroz prelazak na obnovljive izvore energije, uključujući solarna postrojenja, uz striktno poštovanje ekoloških normativa. Istovremeno, neophodno je osigurati beskompromisnu zaštitu rijeke Une i cjelokupnog prirodnog fonda od divlje gradnje i otpadnih voda. Očuvanje ovog resursa zahtijeva koordinaciju svih nivoa vlasti, od lokalnih do federalnih inspekcija, jer održivi turizam ne može počivati na ekološkoj zapuštenosti.