Bosna i Hercegovina se godinama suočava s teškim posljedicama prirodnih nepogoda, počevši od izlijevanja Drine u decembru 2010. godine koje je pogodilo Goražde, Foču, Srebrenicu, Bratunac i prigradska naselja Sarajeva. Najteže zabilježene poplave u modernoj historiji zemlje desile su se u maju 2014. godine, kada su stradale 73 općine, prvenstveno Doboj, Maglaj i Šamac, uz 21 smrtni slučaj i gotovo 90.000 raseljenih lica. Nova tragedija dogodila se u oktobru 2024. godine, kada su bujice i klizišta zahvatili Jablanicu, Konjic, Kiseljak, Fojnicu i Kreševo, odnijevši 27 života, od čega 19 u Donjoj Jablanici nakon obrušavanja kamenoloma.
Iako meteorološke i hidrološke službe redovno izdaju upozorenja koristeći i evropski sistem EFAS, u Bosni i Hercegovini i dalje ne postoji nacionalni sistem uzbunjivanja stanovništva putem mobilnih mreža, pa građani o opasnostima uglavnom doznaju posredstvom medija. Uspostavljanje jedinstvenog evropskog broja za hitne slučajeve 112 također godinama stagnira usljed podijeljenih nadležnosti između državnih i entitetskih institucija. Pored toga, složena struktura vlasti i politička neslaganja znatno usporavaju donošenje zajedničkih strategija i propisa, dok je funkcionisanje Ministarstva sigurnosti BiH dodatno otežano činjenicom da je pozicija ministra duži period upražnjena.
Direktor Federalne uprave civilne zaštite Aldin Brašnjić upozorio je da vlasti na nižim nivoima i dalje zanemaruju prevenciju te da reaguju uglavnom tek nakon što nastupe nesreće. Na području Federacije BiH evidentirano je više od 8.500 klizišta, dok tek manji broj općina redovno provodi čišćenje riječnih korita i uklanjanje prepreka. Iako je federalni nivo ojačao svoje kapacitete nabavkom specijalizovane opreme, pumpi visokog protoka i formiranjem 11 jedinica za spašavanje, naglašeno je da lokalne zajednice nemaju adekvatne resurse za intervencije na vodi i pod vodom, pri čemu kantonalne vlasti snose odgovornost i za kontrolu legalnosti kamenoloma koji ugrožavaju naselja.
