Naučno istraživanje obuhvatilo je više od 35.000 djece i utvrdilo da izbjegavanje hrane ima nasljednu komponentu u rasponu od 8 do 16 posto. Oko šest procenata mališana zadržava izrazito restriktivne obrasce ishrane od najranijeg djetinjstva pa sve do školskog doba, dok se kod još šest posto razvijaju nutritivni deficiti ili zastoj u napredovanju. Stručnjaci ističu da ovakvo ponašanje nije prolazna faza niti dječiji inat, već posljedica specifičnosti u obradi senzornih podražaja.
U sklopu studije identifikovan je gen ADCY3, koji utiče na prepoznavanje mirisa i selektivnost pri jelu, što ukazuje na to da mozak pojedine djece na drugačiji način interpretira senzorne informacije. Pedijatrijska specijalistica za hranjenje i logopedica Jordyn Koveleski Gorman navodi da djeca hranu doživljavaju kroz vid, miris i dodir prije samog kušanja. Ukoliko postoji genetska predispozicija, nervni sistem može izazvati burnu reakciju poput gušenja, povraćanja ili potpunog odbijanja kontakta s namirnicama.
Poteškoće s restriktivnim jedenjem najčešće se manifestuju kroz tri oblika koji se nerijetko isprepliću: senzorne smetnje, motoričke prepreke pri žvakanju i specifične probleme vezane za apetit ili traumu usljed prethodnog gušenja. Zbog toga forsiranje djece da na silu probaju zalogaj uglavnom izaziva kontraefekat i pojačava anksioznost. Preporučuje se postepeni pristup u kojem se dijete prvo navikava na prisustvo namirnice na stolu, a potom na dodirivanje, sjeckanje ili igru bez obaveze da hranu odmah unese u usta.
