Kraljevska švedska akademija nauka dodijelila je Nobelovu nagradu za fiziku Francisu Halzenu za presudan doprinos razvoju Neutrinske opservatorije IceCube i otkriće visokoenergetskih kosmičkih neutrina. Predstavnici akademije i Nobelovog komiteta naglasili su da su Halzenova vizija i naučno vodstvo bili od ključnog značaja za uspostavljanje ove jedinstvene opservatorije na Južnom polu, opisujući je kao ogroman detektor koji bilježi signale takozvanih 'fantomskih' čestica iz dubokog svemira. Sam laureat je u telefonskom obraćanju istakao kako je vijest o priznanju bila veliko iznenađenje koje uopšte nije očekivao, ali i ogromna čast.
Opservatorija IceCube koristi kubni kilometar čistog antarktičkog leda opremljenog optičkim senzorima na dubini većoj od jednog kilometra, što omogućava detektovanje rijetkih sudara visokoenergetskih neutrina sa atomskim jezgrima. Ovi neutrini su subatomske čestice gotovo bez mase koje se kreću kroz materiju bez otpora i interakcije, a njihovo bilježenje omogućilo je praćenje najekstremnijih fenomena u svemiru, poput supermasivnih crnih rupa i eksplozija supernova. Time su Halzen i njegov tim postavili temelje neutrinske astronomije, novog naučnog pravca koji svemirska prostranstva posmatra pomoću neuhvatljivih čestica umjesto isključivo putem svjetlosti.
Francis Halzen je belgijski teorijski fizičar sa američkim državljanstvom, rođen 23. marta 1944. godine u belgijskom gradu Tienenu. Nakon što je diplomirao i doktorirao na Univerzitetu u Leuvenu, usavršavao se kao naučni saradnik u CERN-u u Ženevi, baveći se fizikom elementarnih čestica. Od 1972. godine predaje na Univerzitetu Wisconsin–Madison u Sjedinjenim Američkim Državama, gdje rukovodi centrom WIPAC, a 1984. godine je sa Alanom Martinom objavio uticajni udžbenik 'Quarks and Leptons'. Prije realizacije opservatorije IceCube, pokrenuo je pionirski projekat AMANDA, a u znak priznanja za njegov naučni doprinos po njemu je nazvana i Halzen Mesa na Antarktiku.
