Nobelova nagrada za ekonomske nauke dodijeljena je dvojici američkih stručnjaka za kreiranje modela koji omogućavaju vladama i centralnim bankama pravovremenu reakciju tokom privrednih usporavanja ili pretjeranog rasta. Prema navodima Akademije, precizno usklađene mjere monetarne i fiskalne politike, poput regulisanja kamatnih stopa, poreza i javne potrošnje, pomažu u ublažavanju snažnih ekonomskih oscilacija.
Iako koncept stabilizacijske politike vuče korijene još od britanskog ekonomiste Johna Maynarda Keynesa, naftne krize sedamdesetih godina prošlog vijeka dovele su u pitanje te teorije. Tadašnje mjere nisu uspjele oboriti nezaposlenost već su izazvale nekontrolisanu inflaciju na Zapadu, zbog čega su mnogi smatrali da takav vid intervencionizma donosi više štete nego koristi.
Ekonomisti Robert E. Hall i Michael Woodford iznova su postavili temelje ove politike fokusirajući se na mikroekonomske osnove, odnosno odluke pojedinačnih firmi i domaćinstava, umjesto na opšte statističke relacije. Njihovi modeli polaze od toga da privredni subjekti planiraju unaprijed, pa jasna i javna komunikacija kreatora politika može direktno usmjeriti njihova očekivanja i pomoći u prevazilaženju kriza.
