Iako naziv može zvučati zbunjujuće, eurodolar nema dodirnih tačaka sa evropskom valutom eurom, već označava svaki američki dolar koji je položen u bankarske institucije izvan Sjedinjenih Američkih Država. Takvi depoziti nalaze se u finansijskim centrima poput Londona, Tokija, Luksemburga ili Singapura. Budući da se na ova sredstva ne odnose pravila američkih regulatornih tijela, poslovanje ovim novcem odvija se znatno slobodnije nego unutar samog SAD-a, a prefiks 'euro' vuče korijene iz perioda kada je ovo specifično tržište začeto na tlu Evrope.
Temelji ovog sistema postavljeni su tokom Hladnog rata, nakon što je Bretton Woods sporazum promovisao dolar u vodeću svjetsku rezervnu valutu. Sovjetski Savez je prihode od izvoza svojih sirovina naplaćivao u dolarima, ali ih je odbijao držati u bankama u SAD-u zbog bojazni da bi vlasti u Washingtonu mogle zamrznuti ta sredstva u slučaju eskalacije sukoba. Izlaz iz ove situacije pronađen je u Parizu, unutar sovjetske banke Banque Commerciale pour l'Europe du Nord, čija je telegrafska adresa 'Eurobank' poslužila kao osnova za kovanje termina eurodolar.
Ovo tržište ubrzo je nadišlo političke okvire Hladnog rata i pretvorilo se u izuzetno profitabilan mehanizam. U SAD-u je u to vrijeme Regulacija Q ograničavala gornju granicu kamata na bankarske depozite, dok britanske finansijske institucije nisu imale takve restrikcije. Nudeći privlačnije kamatne stope na dolarske pologe, londonske banke su privukle ogromne količine kapitala, čime se britanska prijestolnica etablirala kao glavno središte ovog rastućeg tržišta.
Značaj eurodolarskog sistema ogroman je i u savremenom dobu jer se znatan dio globalne trgovine i zaduživanja i dalje odvija u američkoj valuti. Finansijske institucije i korporacije širom planete međusobno posuđuju dolarska sredstva bez direktnog posredovanja Feda, no taj sistem zavisi od stabilnog međusobnog povjerenja. Kada nastupe globalne krize, banke zadržavaju dolare za sebe, što stvara manjak likvidnosti i jača američku valutu, kako je zabilježeno 2008. godine i na početku pandemije 2020., kada je Fed morao smirivati situaciju otvaranjem swap linija prema centralnim bankama u Aziji i Evropi.
Kamatne stope na ovom tržištu decenijama su se utvrđivale putem LIBOR-a, referentne stope utemeljene na bankarskim procjenama međusobnog kreditiranja. Nakon što je 2012. godine razotkriven skandal u vezi s manipulacijama tom stopom, pokrenut je proces njenog postepenog ukidanja, pa je dolarski LIBOR zvanično ugašen krajem juna 2023. godine. Kao njegova zamjena uveden je SOFR, nova referentna stopa koja se zasniva na stvarno realizovanim transakcijama na američkom tržištu državnih obveznica.
Premda Bosna i Hercegovina nije direktno povezana s eurodolarskim tokovima, domaća ekonomija snažno osjeća njihove oscilacije. Zbog aranžmana valutnog odbora Centralne banke BiH, konvertibilna marka je fiksno vezana za euro u omjeru 1,95 KM za jedan euro, pa svako jačanje dolara u trenucima globalne nestašice dovodi do pada vrijednosti marke u odnosu na američku valutu. To se direktno odražava na rast cijena uvoznih sirovina koje se obračunavaju u dolarima, primarno nafte i goriva na benzinskim pumpama, iako je istovremeno većina vanjskotrgovinske razmjene BiH usmjerena prema Evropskoj uniji i vezana za euro, što domaće izvoznike djelimično štiti od valutnih šokova.
