Evropu je početkom 14. vijeka zadesio talas nepovoljnih klimatskih uslova s hladnim i kišovitim periodima, što je izazvalo propadanje usjeva i Veliku glad između 1315. i 1317. godine. Ubrzo nakon toga kontinent je pogodila pandemija bubonske kuge, prouzrokovana bakterijom Yersinia pestis, koja je donijela masovnu smrtnost i društvene lomove. Uslijed dramatičnog pada broja ljudi brojna poljoprivredna imanja ostala su zapuštena, a demografski oporavak uslijedio je tek tokom 16. stoljeća. Stručnjaci navode da tadašnji obrasci gazdovanja zemljom mogu ponuditi važne lekcije za savremeni agrar.
U okviru naučne analize, istraživački tim je obradio preko 100 evropskih zapisa o polenu kroz približno 4.600 prikupljenih uzoraka. Analizirani materijal potiče sa širokog geografskog prostora koji obuhvata francuske nizije, uzvišenja na jugozapadu Velike Britanije i područje švicarskih Alpa. Lokacije su razvrstane u tri kategorije na osnovu tragova polena žitarica poput raži, pšenice i ječma: regije sa zabilježenim rastom proizvodnje, one sa zabilježenim padom, te područja gdje poljoprivredna aktivnost nije evidentirana.
Rezultati pokazuju da je na prostorima gdje je došlo do pada poljoprivrednih aktivnosti raznolikost biljnog svijeta opala za približno 40 procenata. Jonathan Gordon, paleoekolog sa Univerziteta u Yorku i vodeći autor studije, istakao je da se biljna raznolikost nakon oko 150 godina i uz oporavak stanovništva vratila na nivo koji je čak blago nadmašio ranije stanje.
