Pitanje o tome kada djeca smiju i trebaju početi trenirati snagu jedno je od najčešćih roditeljskih nedoumica, a stručnjaci često iznenađuju odgovorom da taj proces počinje odmah po rođenju. U širem smislu, beba već savladava otpor gravitacije i težinu vlastitog tijela dok diže glavu ili pokušava ustati. Te rane radnje predstavljaju početne korake motoričkog razvoja koji se kasnije, kroz preklapajuće faze takozvane „Planine motoričkog razvoja“, pretvara u organizovani trenažni proces.
Prva etapa obuhvata refleksni period u prve dvije sedmice života, kada novorođenče posjeduje urođene reakcije koje postepeno slabe kako sazrijeva voljna kontrola pokreta. Izuzetno je važno omogućiti djetetu boravak na stomaku dok je budno, jer podizanje glave predstavlja temelj za kasniji razvoj. Druga faza, predadaptacijski period, traje do kraja prve godine i donosi uspostavljanje kontrole od glave prema donjim ekstremitetima. U ovoj fazi preporučuje se izbjegavanje hodalica jer one podstiču prerano oslanjanje na noge prije nego što trup razvije potrebnu stabilnost i ravnotežu.
Od prve do šeste godine nastupa period temeljnih obrazaca, koji služi kao svojevrsni bazni kamp za cjelokupan motorni sistem. Kroz slobodnu igru vani, trčanje, skakanje i penjanje, djeca razvijaju bazu prirodnih kretnji koja povezuje nervni sistem s mišićima. Stručnjaci naglašavaju da roditelji u ovom uzrastu trebaju izbjegavati pretjeranu kontrolu i omogućiti djeci što više samostalnog kretanja s vršnjacima, jer bez takve osnove kasniji sportski napredak biva znatno otežan.
