NASA-in opservatorij Swift vraća se na Zemlju: Ostaci letjelice mogli bi pasti u okean
NASA-in opservatorij Swift trebao bi ući u Zemljinu atmosferu u srijedu oko 9.30 po našem vremenu, uz moguće odstupanje od 11 sati. Dijelovi koji ne izgore mogu pasti samo u pojasu oko ekvatora, a rizik da neko bude povrijeđen NASA procjenjuje na jedan prema 2.100.
Svemirski opservatorij Neil Gehrels Swift, čija masa iznosi približno 1.450 kilograma, uskoro ulazi u Zemljinu atmosferu. Stručnjaci iz NASA-e procjenjuju da će najveći dio konstrukcije u potpunosti izgorjeti tokom povratka, mada postoji mogućnost da pojedini segmenti prežive prolazak kroz guste slojeve atmosfere.
Tačna lokacija pada preostalih krhotina direktno ovisi o momentu samog deorbitiranja. Uzimajući u obzir blagi nagib njegove putanje, zona mogućeg pada ograničena je na pojas između 20,6 stepeni sjeverne i 20,6 stepeni južne geografske širine. NASA u saradnji sa Svemirskim snagama neprekidno nadgleda silaznu putanju i redovno će objavljivati nove proračune.
Ova letjelica ne posjeduje sopstveni pogonski mehanizam, a intenzivniji Sunčev ciklus dodatno je zgusnuo gornje slojeve atmosfere i ubrzao njeno propadanje. Tokom jula pokrenuta je spasilačka misija sa letjelicom LINK privatne kompanije Katalyst Space koja je trebala podići opservatorij, ali je plan obustavljen nakon što se letjelica suočila s tehničkim poteškoćama pri održavanju stabilnosti.
Svoje finalno naučno posmatranje Swift je uspješno proveo 20. oktobra, u trenutku kada se spustio na visinu manju od 275 kilometara. U tako niskim uslovima atmosferski otpor onemogućava precizno i stabilno usmjeravanje osjetljivih instrumenata prema kosmičkim objektima.
Teleskop je u svemir poslan 20. novembra 2004. godine sa prvobitnim planom rada od samo dvije godine, no njegova misija potrajala je gotovo pune 22 godine. U tom periodu detektovao je preko 2.000 izboja gama-zraka kao najsilovitijih detonacija u kosmosu, analizirao više od 1.400 supernova, te pratio komete, asteroide, aktivne galaksije i zvijezde uništene pod uticajem crnih rupa.
Prikupljena zapažanja poslužila su kao temelj za oko 7.000 objavljenih naučnih studija. Kompletna baza podataka, koja obuhvata približno 12 terabajta materijala, ostaje trajno dostupna cjelokupnoj javnosti i istraživačkoj zajednici.
