Nedavne političke rasprave u Velikoj Britaniji ponovo su otvorile pitanje odnosa prema cionizmu, nakon što je britanski premijer Andy Burnham odbacio mogućnost koalicije sa Zelenom strankom. Povod je bila stranačka rezolucija u kojoj se cionizam karakteriše kao rasizam, što je premijer ocijenio neprihvatljivim i antisemitskim. S druge strane, lider Zelenih Zack Polanski, koji otvoreno ističe svoje jevrejsko i anticionističko opredjeljenje, izjavio je da je takvo izjednačavanje kritike izraelske politike i antisemitizma opasno i neodgovorno.
Prema medijskim analizama, cionistički pokret je tokom većeg dijela moderne historije predstavljao marginalnu struju među jevrejskim zajednicama, a dominantan utjecaj ostvario je tek u posljednjih sedam i po decenija. Iako se većina Jevreja u Velikoj Britaniji danas izjašnjava cionistima, u Sjedinjenim Američkim Državama taj udio iznosi tek oko jedne trećine. Zanimljivo je da se među mlađom populacijom, tačnije u dobi između 18 i 34 godine, bilježi najveći procenat onih koji sebe doživljavaju kao anticioniste ili necioniste.
Kao primjer historijskog otpora ističe se Jevrejski radnički savez Bund, osnovan krajem 19. stoljeća u istočnoj Evropi kao snažan socijalistički pokret. Početkom 20. vijeka ova organizacija je imala 34.000 članova raspoređenih u 274 ogranka, čime je bila najutjecajnija i najbrojnija jevrejska politička snaga u regiji. Njihovo temeljno načelo bio je jidiški koncept 'doikayt' ili 'ovdješnjost', koji je zagovarao da jevrejska sigurnost proističe iz borbe na tlu gdje vjekovima obitavaju, a ne iz stvaranja države na drugom kraju svijeta, što je sažeto i u njihovom sloganu iz 1917. godine: 'Gdje živimo, tu je naša zemlja'.
