Uobičajen proces disanja teče spontano i bez ikakvog napora, međutim, mnogi se suočavaju sa stalnom potrebom za dubokim udahom i pratećim utiskom da ne mogu u potpunosti napuniti pluća. Ovo stanje u medicini je prepoznato kao sindrom uzdisanja, a manifestuje se učestalim pokušajima udisanja koji nerijetko završavaju glasnim uzdahom. Iako ovakve epizode mogu potrajati danima ili sedmicama, one obično ne ometaju govor i prestaju tokom spavanja.
Povremeni duboki uzdasi su fiziološki neophodni jer omogućavaju širenje alveola i nesmetanu razmjenu kisika i ugljendioksida u plućima. Ipak, poteškoća nastaje u momentu kada ta potreba postane prečesta i počne izazivati zabrinutost. Psihološki faktori poput tjeskobe, napetosti i stresa najčešći su okidači koji remete ritam disanja, čime se stvara začarani krug u kojem strah od gušenja dodatno pojačava potrebu za forsiranim udisajima. Slične manifestacije bilježe se i kod napada panike, hroničnog stresa ili depresivnih stanja.
Pored anksioznosti, osjećaj nedostatka zraka, odnosno dispneja, može ukazivati i na ozbiljnije organske bolesti. Među mogućim uzročnicima nalaze se astma, hronična opstruktivna bolest pluća, upala pluća, slabokrvnost te popuštanje srca. Kod astmatičnih napada često se javljaju piskanje i pritisak u grudima, srčani bolesnici tegobe uglavnom osjećaju pri naporu ili ležanju, dok anemiju pretežno prate malaksalost, umor i ubrzan puls.
